Ενα Γκραφίτι με τον Φιντέλ Κάστρο στο Κέντρο της Αθήνας

Ο Atek, ο δημιουργός του, μας εξηγεί γιατί εμπνέεται από την Κούβα.

12

Ο Atek είναι 28 χρονών και ασχολείται με το graffiti από τα 13. Έχει κάνει τοιχογραφίες σε πολλούς δρόμους της Αθήνας. Πρόσφατα, με αφορμή το θάνατο του Fidel Castro και στο πλαίσιο της street art έκθεσης «ΒΑΨΤΟ», έκανε ένα graffiti στη μνήμη του Κουβανού ηγέτη. Ήρθα σε επαφή μαζί του και μιλήσαμε για τον Fidel, την τέχνη, την πολιτική, τα πρώτα του βήματα στον χώρο και τον χαρακτήρα που θέλει να έχει το έργο του.

VICE: Έχεις αγαπημένες γειτονιές  ή  δρόμους της Αθήνας για να κάνεις graffiti;

Atek: Δεν έχω αγαπημένο, προτιμώ να βρίσκω ένα ήσυχο μέρος να μπορώ να κάνω αυτό που έχω σκεφτεί. Αρκετά έχω βάψει στην Πολυτεχνειούπολη στα πάρκινγκ. Πάντως δεν θα ξεχάσω ποτέ τον καιρό που ήμασταν πιτσιρικάδες και παίρναμε το λεωφορείο για να πάμε στα σποτ στις γέφυρες της Ν.Ιωνίας, να δούμε αν είχε γίνει τίποτα καινούργιο. Ήταν φοβερό, αυτό έχει χαθεί.

Πόσα έχεις κάνει περίπου μέχρι στιγμής;

Καλή ερώτηση, δεν έχω ιδέα. Πιστεύω είναι πάνω από 100. Από αυτά σώζονται ελάχιστα. Δεν κρατούσα καλό αρχείο και έτσι πολλά έχουν χαθεί και στη μνήμη μου. Είμαι χρόνια στον χώρο, με σκαμπανεβάσματα, αλλά τώρα ουσιαστικά αποφάσισα να έχω ένα πιο δημόσιο προφίλ. Με τη συμμετοχή τριών φωτογράφων πραγματοποίησα την πρώτη μου έκθεση τον Δεκέμβρη που πέρασε και τώρα εύχομαι για το 2017 να καταφέρνω να βάφω με τη συχνότητα που το έκανα το 2016.

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το graffiti;

Ξεκίνησα όπως και εκατοντάδες παιδιά τότε, επηρεασμένα από το έργο των παλαιότερων στον χώρο. Στο σχολείο είχαμε διαμορφώσει την παρέα που άκουγε hip hop, έκανε skate, εντυπωσιαζόταν από το graffiti. Φτιάξαμε τα δικά μας tags. Δεν άργησε και η μέρα που αγοράσαμε τα πρώτα σπρέι και πήγαμε να βάψουμε τη μάντρα του σχολείου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, η αγάπη μου για το graffiti είναι πιο δυνατή. Η ασχολία μου με την τοιχογραφία, με οδήγησε στη γνωριμία με τα εικαστικά, το σκίτσο, τη γελοιογραφία, το πορτραίτο και το graphic design. Είμαι αυτοδίδακτος και ούτως ή άλλως θέλω να δημιουργώ συνεχώς δοκιμάζοντας καινούργια πράγματα για εμένα.

Απ’ ό,τι βλέπω, πολλά από τα έργα σου είναι πολιτικά.

Δεν είχα πάντα την ίδια ανησυχία. Η πολιτική, το σύστημα ασχολείται με τη ζωή και την τέχνη· δεν είναι ώρα να ασχοληθούμε σοβαρά και εμείς και η τέχνη μαζί τους;

Εδώ που τα λέμε δεν έχει υπάρξει κάποια μορφή τέχνης που να μην ασχολήθηκε με τέτοια ζητήματα. Το graffiti έχει ένα πολύ δυνατό προσόν, που μάλλον δεν θα το χάσει ποτέ – είναι μια σύγχρονη μορφή αστικής τέχνης, πλατιά και λαϊκή ταυτόχρονα. Μπορούν να το κάνουν όλοι και να έχουν αλληλεπίδραση με όλους. Το θέμα είναι με τι σκοπό και τι περιεχόμενο.

Γιατί επέλεξες να κάνεις κάτι συγκεκριμένα για τον Fidel;

Ο Fidel Castro ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά πρόσωπα του περασμένου αιώνα, φυσιογνωμία του Κομμουνιστικού κινήματος. Ηγέτης ενός λαού που τον αγαπάει τόσο διότι σημάδεψε με την προσωπική του προσφορά τις αποφασιστικές καμπές της πάλης για τη νίκη, τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, τις κατακτήσεις που απέφερε η επανάσταση στο λαό της Κούβας και τη συμβολή της στην πάλη των καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο. Η επίθεση στο πρόσωπό του και η συγκίνηση που μου προκλήθηκε από αυτόν τον υπέροχο λαό που γνώρισα από κοντά το 2009, με οδήγησαν να κάνω το πορτραίτο του με τίτλο το τραγούδι που είχε γράψει ο Carlos Puebla.

Κάποιες φορές θεωρώ αναγκαίο να πιάσω ένα θέμα από την επικαιρότητα. Νιώθω ότι έτσι παρεμβαίνω σ αυτήν, δημιουργώντας μια εικόνα λέω και εγώ αυτό που πιστεύω.

Τι θες να καταφέρεις μέσω της τέχνης σου;

Δημιουργώ για να νιώθω πρώτα από όλα εγώ καλά με τον εαυτό μου, αλλιώς αισθάνομαι αδιάφορος, κενός. Το τελευταίο διάστημα βασίζω τη ζωή μου σε αυτό που αγαπάω, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην τοιχογραφία και τη ζωγραφική, ελπίζοντας να ξεπερνάω τα εμπόδια.

Ευχή μου είναι να καταφέρνω το έργο μου να επηρεάζει το θυμικό, να ταρακουνάει, να προκαλεί και αν γίνεται να είναι και επίκαιρο. Αυτό είναι δύσκολο.

Στις μέρες που ζούμε, η τέχνη δεν μπορεί να μην τοποθετείται, δεn γίνεται να κοιτάει σαν χάνος ότι συμβαίνει στην κοινωνία. Με βάση αυτό εγώ έχω πάρει την απόφαση μου, χωρίς να σημαίνει ότι όλα μου τα έργα έχουν κοινωνικό περιεχόμενο ή μήνυμα. Όταν όμως επιλέγω να εκφραστώ, θα μιλήσω· δεν θα πιθηκίσω.

*Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του Atek. Ο Rakim στο Old school meeting Φεστιβάλ, Άλιμος, Νοέμβρης 2016.

Κορίνα Πετρίδη-VICE

Advertisements