Αρχική » Noticias » «Los retos de la Revolución Bolivariana», con Sec.General de PCV

«Los retos de la Revolución Bolivariana», con Sec.General de PCV

14446161_956087284534801_1516214883535991436_n

Los retos de la Revolución Bolivariana», con Sec.General de PCV

Hace unos días (30/9), la Embajada de la República Bolivariana de Venezuela en Atenas celebró un evento sobre los retos de la Revolución Bolivariana, donde fue invitado Héctor Rodríguez, el Secretario General  de la Juventud del Partido Comunista de Venezuela.

En el evento atendió una delegación del Comité de Asuntos Internacionales de NAR y de la juventud de Liberación Comunista, resaltó la necesidad de estrechar los lazos entre las organizaciones comunistas y obreras de los dos países hacia una coordinación antiimperialista-anticapitalista internacional y hacia la solidaridad y escuchó con interés las posiciones y la intervención del Partido Comunista de Venezuela sobre las ocasiones.

El conversatorio empezó con el discurso del embajador Farid Fernández, quien enmarcó la conversación en un ciclo más amplio de encuentros sobre los acontecimientos en Venezuela, estimando también que los próximos meses van a ser muy críticos, puesto que se desenvuelven planes de desestabilización política. La palabra tomó después Héctor Rodríguez, secretario de la Juventud Comunista de Venezuela, quien intentó responder en las siguientes preguntas: a) ¿Qué pasa realmente en Venezuela? b) ¿Cuáles son los factores que afectan la situación económica del país? c) ¿Cuál es el papel de los medios de comunicación? d) ¿Quiénes promueven la violencia?

Al principio ha dado un contexto histórico del ascenso de Hugo Chávez al gobierno del país en el año 1998. El Partido Comunista de Venezuela fue el primer partido que apoyó la candidatura de Hugo Chávez en las elecciones de 1998 en un instante en el que otras organizaciones y movimientos tenían sus dudas sobre si apoyar a un hombre que era un militar, mientras que el propio partido de Chávez estaba en discusiones en relación con el apoyo de su candidatura. Como el mismo destacó “la claridad del Partido Comunista no era el resultado de su sabiduría. Interpretamos de manera adecuada la sabiduría popular. El Partido Comunista sacó lecciones del levantamiento militar de 1992. Vio en esa una generación de militares patriotas con intenciones de cambiar las cosas en Venezuela”.

Resaltó que era muy importante, en un instante de resignación general internacional tras la caída de la Unión Soviética, que Venezuela estaba presente y luchaba. Para el Partido Comunista la característica principal de esta lucha que empezó el 1998 era la renuncia de las características hegemónicas del imperialismo estadounidense en América Latina y la defensa de la soberanía, definiéndola como una lucha contra los grandes monopolios norteamericanos, para el control de los recursos principales del país, la interrupción de las privatizaciones y la recuperación las grandes industrias importantes. El resultado de esta lucha era una serie de logros importantes, como la educación gratuita, la erradicación del analfabetismo, el acceso directo de las capas populares al sistema de salud, la masificación deportista, la inversión en el arte y la cultura etc.

Venezuela muy pronto llegó a ser un referente para el continente. Muy pronto cambió el mapa político de toda la región. En relación con el establecimiento de organizaciones como ALBA y Mercosur, estimó que “independientemente de su naturaleza son organizaciones que funcionan fuera del control de los EE.UU. y que después de 200 años de sumisión  a los intereses norteamericanos eso es algo importante”.

Con respecto a los problemas que enfrenta la Venezuela de hoy, señaló que «no podemos ver la realidad independientemente de la crisis del sistema capitalista, la concentración del capital en pocas manos, la tasa decreciente de ganancia, la rivalidad entre las grandes potencias para ganar el control de las materias primas y de la mano de obra barata así como de la amenaza de la guerra como el único camino para resolver precisamente estas tensiones».  Sobre las acciones de desestabilización en Venezuela por la oposición de la derecha y el imperialismo, hizo hincapié en que «no es algo nuevo, pero en los últimos años se han intensificado, en primer lugar tras el fallecimiento de Chávez y en segundo lugar tras la agudización del modelo capitalista venezolano».

Según  el PCV la Venezuela hoy no es un modelo socialista. Tiene un conjunto de conquistas sociales y populares alcanzadas en el marco del estado burgués, pero consisten una gran amenaza para las grandes potencias y los EE.UU. La estimación central del PCV es que «si el modelo bolivariano no profundiza sobre el camino socialista, la recesión y el fracaso es inevitable: Porque la crisis no es la crisis de un modelo socialista. Es la crisis de un modelo centralizado que se nos ha impuesto, un modelo capitalista, que depende de la producción de petróleo. Nuestro pueblo sólo puede superarla si supera sus bases financieras.

El socialismo es la única solución porque las diferentes soluciones capitalistas cada vez  en lugar de resolver la situación la hacían más grave». En cuanto a las fuerzas que promueven el proceso bolivariano destacó que el movimiento chavista no se compone de fuerzas homogéneas. Es una gran coalición de fuerzas que están de acuerdo sobre la lucha contra el imperialismo, pero no están de acuerdo sobre el tipo de la determinación de la clase que debe tener esta batalla. En particular, con respecto a la cuestión de la crisis, hay fuerzas que creen que la crisis se resolverá en coherencia con las fuerzas capitalistas. Según el  PCV, esta alienación se traduce en pérdidas de todos los logros de los últimos 17 años. Ya se han producido pérdidas y se han acumulado problemas que fueron mencionados por  Rodríguez pero sin embellecer  la situación, centrándose en la enorme inflación, la escasez de suministros y el bajo poder adquisitivo de los salarios de los trabajadores. Señaló que es difícil imaginar que un país con tantas riquezas como Venezuela sufre de este tipo de problemas, y llegó a la conclusión de que sólo la anarquía capitalista puede causar estos problemas.

El  lema del PCV es «soluciones inmediatas a los problemas de la gente, pero integradas en una salida revolucionaria de la crisis y no en la reconciliación con el capital». En este contexto, el PCV propone un paquete de medidas que bloquearía el sabotaje a la producción y distribución de los  productos, la nacionalización de los sectores estratégicos de la economía y de los bancos bajo el control de los trabajadores, un nuevo sistema fiscal que afectará  principalmente al capital grande y medidas de protección del salario del trabajador y de su fuerza de consumo en la dirección de un plan económico central basado en la propiedad social de los medios de producción.

Muy interesante fue su posición en el movimiento obrero. Respondiendo a preguntas relacionadas a si la clase obrera ha logrado convertirse en el tema principal del proceso bolivariano, respondió que “existen muchas resistencias a que la clase obrera tenga un rol protagónico en este proceso sin que esto quiera decir que la clase obrera no sea capaz para algo así a través de la intervención de las fuerzas revolucionarias”. Menciono el ejemplo de la batalla del PCV para los concejos socialistas y comunitarios y de trabajadores desde el 2007. Con lo primero estaba de acuerdo el gobierno, los promovió y han contribuido mucho en todo el proceso revolucionario. Pero los concejos de trabajadores socialistas todavía no han avanzado. Por esto resalto que están dando énfasis en la organización de la clase obrera en donde debe tener un rol protagónico, dentro de la fábrica. “Dentro del movimiento obrero y sindical intervienen por una parte las corrientes que tratan de limitar a la clase obrera en defensa al gobierno y sus logros y por otro lado aquellos que teniendo conocimiento de que la economía sigue siendo capitalista, dan la orientación de la batalla al control de producción”.

La opinión del PCV es que la agresividad del imperialismo y de la oposición se centra en el carácter estratégico que tiene Venezuela y América Latina con las grandes potencias y sobretodo con Estados Unidos, tanto por la parte de producción de riquezas así como por la parte política. El peligro de una intervención de Estados Unidos es visible sobre todo luego del Decreto Presidencial de Obama en contra de Venezuela. La oposición derecha busca más un conflicto interno y golpe de estado que una intervención de Estados Unidos. Dentro del corazón del ejército todavía se expresan las diferencias sociales, los distintos poderes. Seguro que las diferencias de poder están a favor de las fuerzas revolucionarias. Pero esto puede cambiar. En este punto explico como la dimensión global del ataque se basa en la propaganda y en la desinformación y presento ejemplos característicos. Hablan de violación de los derechos humanos de Leopoldo López ocultando que es el culpable principal de los eventos violentos con resultado la muerte de miles de personas, quemar vehículos del transporte público, bibliotecas, universidades, guarderías, colegios. Llegaron a colocar emboscadas mortales en donde pasaban cables entre dos columnas dando como resultado la decapitación de motociclistas que actuaban en contra de ellos. Igualmente, países como por ejemplo España difamaban al gobierno bolivariano que regalo casas a más de 3000 familias que habían perdido sus casas luego de una catástrofe natural el 2010, mientras en España existen 600000 familias desalojadas.

Por último, con respecto a las últimas elecciones, sin menospreciar el significado de la derrota electoral considera que una parte importante de los electores votaron a manera de castigo, mandando un mensaje al gobierno. Esa parte del pueblo no volverá a votar más por la derecha si se juzga el proceso bolivariano. La composición del Parlamento no refleja la división real de poder. Se refiere más a la ley electoral que el 2010 estaba a favor del ejercito chavista pero en las últimas elecciones estaban a favor de la derecha opositora. En cada ocasión, Héctor Rodríguez negó que no hay posibilidades de recuperar las fuerzas revolucionarias y confirmo que los meses siguientes serán críticos. La propuesta de la derecha de que haya un referéndum revocatorio es un arma de doble filo. Porque por un lado la derecha parece democrática, buscando una solución dentro del marco constitucional.

Por otro lado quiere hacer el revocatorio bajo sus términos para tener el resultado que está buscando. Y si no, quiere violar la constitución y provocar un golpe de estado. Por eso, en realidad no quiere el revocatorio, lo que está claro en el hecho que el 60% de los diputados de la oposición no firmaron para el referéndum revocatorio. Lo que les interesa es, por un lado, a través de fraude extenso  presentar que su solicitud tiene impacto, falsificando firmas, poniendo las firmas de muertos, etc., y por otro lado, una vez reveladas sus fraudes, denunciar la supuesta violación de sus derechos, convocando a manifestaciones de desestabilización.  

Su objetivo es aprovecharse del descontento popular ante la situación económica. Sin embargo, el día 1 de septiembre, cuando intentaron hacer eso, el pueblo no les dejó, aunque todos los medios internacionales transmitieron solo la manifestación de la oposición. Asimismo, hizo hincapié en la experiencia del golpe de 2002 y el conocimiento que ya tienen, que solo la organización popular y la militancia pueden derrocar los planes de la derecha y del fascismo. Estima que el pueblo no dejará que 17 años de conquistas pasen así. La derecha  intenta confundir y engañar al pueblo, pero su programa hoy es devolver las empresas nacionalizadas al gran capital y promover un sistema de austeridad y ajustes que golpeará a los salarios, al mismo tiempo que sacrificarán los derechos, gobernarán como una dictadura y servirá los intereses del imperialismo en la región.

De todas formas, son las mismas fuerzas que el 1989 no dudaron en movilizar al ejército contra un pueblo que se resistía a las recetas del FMI, causando un de los mayores masacres populares en la historia.

Οι προκλήσεις της Μπολιβαριανής Επανάστασης. Ομιλία του γραμματέα της ΚΝΒενεζουέλας

Πριν από λίγες μέρες (30/9), η Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Αθήνα διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα τις προκλήσεις της Μπολιβαριανής Επανάστασης και καλεσμένο τον Hector Rodriquez, Γενικό Γραμματέας της Νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Βενεζουέλας.

Αντιπροσωπεία της Επιτροπής Διεθνών του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση παραβρέθηκε στην εκδήλωση, τόνισε την ανάγκη σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των κομμουνιστικών κι εργατικών οργανώσεων των δύο χωρών στην κατεύθυνση ενός αντιιμπεριαλιστικού – αντικαπιταλιστικού διεθνιστικού συντονισμού και αλληλεγγύης και παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις θέσεις και την παρέμβαση του ΚΚΒ στη συγκυρία.

Οι προκλήσεις της Μπολιβαριανής Επανάστασης. Ομιλία του γραμματέα της ΚΝ Βενεζουέλας

Τη συζήτηση άνοιξε ο πρέσβης Φαρίντ Φερνάντες εντάσσοντας τη σε έναν ευρύτερο κύκλο συναντήσεων για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, εκτιμώντας ότι το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ κρίσιμο καθώς ξεδιπλώνονται σχέδια πολιτικής αποσταθεροποίησης.

Το λόγο πήρε ο σ. Hector Rodriquez, γραμματέας της Κομμουνιστικής Νεολαίας Βενεζουέλας, που επιχείρησε να απαντήσει στα εξήςερωτήματα: α) Τι πραγματικά συμβαίνει στη Βενεζουέλα; β) Ποιοι είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την οικονομική κατάσταση της χώρας; γ) Ποιος είναι ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης; δ) Ποιοι προωθούν τη βία;

Στην αρχή έδωσε ένα ιστορικό πλαίσιο της ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ούγκο Τσάβες το 1998. Το ΚΚΒ ήταν το πρώτο κόμμα που στήριξε την υποψηφιότητα του Ούγκο Τσάβες στις εκλογές του 1998 σε μια στιγμή που πολλές άλλες οργανώσεις και κινήματα είχαν αμφιβολίες αν έπρεπε να στηρίξουν έναν άνθρωπο που ήταν στρατιωτικός, ενώ ακόμη και το ίδιο το κόμμα του Τσάβες ήταν σε διαβουλεύσεις για το αν έπρεπε να στηρίξει την υποψηφιότητα. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε «η διαύγεια του ΚΚΒ δεν ήταν αποτέλεσμα της σοφίας του. Ερμηνεύσαμε κατάλληλα τη λαϊκή σοφία.

Το ΚΚΒ διδάχθηκε από τη στρατιωτική εξέγερση το 1992. Είδε σε αυτή μια νέα γενιά στρατιωτών πατριωτών με διάθεση να αλλάξουν τα πράγματα στη Βενεζουέλα». Τόνισε ότι ήταν πολύ σημαντικό σε μια στιγμή γενικής παραίτησης διεθνώς αφότου έπεσε η ΕΣΣΔ, ότι η Βενεζουέλα ήταν εκεί και πάλευε. Για το ΚΚΒ το κύριο χαρακτηριστικό του αγώνα που ξεκίνησε το 1998 ήταν η αποτίναξη των ηγεμονικών χαρακτηριστικών του αμερικάνικού ιμπεριαλισμού στην Λατινική Αμερική και η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, ορίζοντας την ως αγώνα ενάντια στα μεγάλα μονοπώλια των ΗΠΑ, για την ιδιοκτησία των βασικών πόρων της χώρας, τη διακοπή των ιδιωτικοποιήσεων και την ανάκτηση των μεγάλων και σημαντικών βιομηχανιών. Αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ήταν μια σειρά σημαντικές κατακτήσεις, όπως η δωρεάν παιδεία, το χτύπημα του αναλφαβητισμού, η απευθείας πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων στο σύστημα υγείας, η μαζικοποίηση του αθλητισμού, επένδυση στις τέχνες και τον πολιτισμό κ.α.

Η Βενεζουέλα δεν άργησε να γίνει ένα σημείο αναφοράς για την ήπειρο. Πολύ γρήγορα άλλαξε τον πολιτικό χάρτη όλης της περιοχής». Όσον αφορά στην ίδρυση οργανισμών όπως η ALBA και η Mercosur, εκτίμησε ότι «ανεξάρτητα από τη φύση τους είναι οργανισμοί που λειτουργούν έξω από τον έλεγχο των ΗΠΑ και ότι ύστερα από 200 χρόνια υποδούλωσης στα συμφέροντα των ΗΠΑ αυτό είναι κάτι σημαντικό.»

Όσον αφορά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Βενεζουέλα, σημείωσε πως «δεν μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα έξω από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τη συγκέντρωση των κεφαλαίων σε λιγότερα χέρια, την πτώση του ποσοστού κέρδους, την αντιπαλότητα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για να κερδίσουν τον έλεγχο πρώτων υλών και φθηνών εργατικών χεριών και την απειλή του πολέμου ως μοναδικού δρόμου για να επιλυθούν αυτές ακριβώς οι εντάσεις». Για τις πράξεις αποσταθεροποίησης κατά της Βενεζουέλας από τη δεξιά αντιπολίτευση και τον ιμπεριαλισμό τόνισε πως «δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν οξυνθεί, πρώτον λόγω του θανάτου του Τσάβες και δεύτερον λόγω της όξυνσης του καπιταλιστικού μοντέλου της Βενεζουέλας».

Για το ΚΚΒ η Βενεζουέλα σήμερα δεν είναι ένα σοσιαλιστικό μοντέλο. Έχει ένα σύνολο κοινωνικών και λαϊκών κατακτήσεων που επιτεύχθηκαν στα πλαίσια του αστικού κράτους αλλά αποτελούν μεγάλη απειλή για τις διαθέσεις των μεγάλων δυνάμεων και τις ΗΠΑ. Η κεντρική εκτίμηση του ΚΚΒ είναι πως «αν το μπολιβαριανό μοντέλο δεν εμβαθύνει προς το σοσιαλιστικό δρόμο η υποχώρηση και η αποτυχία είναι αναπόφευκτη: Γιατί η κρίση δεν είναι η κρίση ενός σοσιαλιστικού μοντέλου. Είναι η κρίση ενός συγκεντρωτικού μοντέλου που μας επιβλήθηκε, ενός μοντέλου καπιταλιστικού, που εξαρτάται από την παραγωγή πετρελαίου.

Ο λαός μας μπορεί να την ξεπεράσει μόνο αν υπερβεί τις οικονομικές της βάσεις. Ο σοσιαλισμός είναι η μοναδική λύση γιατί οι διαφορετικές καπιταλιστικές λύσεις κάθε φορά αντί να λύνουν την κατάσταση την έκαναν πιο σοβαρή». Ως προς τις δυνάμεις που προωθούν τη μπολιβαριανή διαδικασία τόνισε ότι το κίνημα του τσαβισμού δεν αποτελείται από ομοιογενείς δυνάμεις. Πρόκειται για μια μεγάλη συμμαχία δυνάμεων που συμφωνούν στην αντίσταση στον ιμπεριαλισμό, αλλά έχουν διαφορές στο τι ταξικό προσδιορισμό πρέπει να πάρει αυτή η μάχη.

Κυρίως όσον αφορά στο θέμα της κρίσης, υπάρχουν δυνάμεις που πιστεύουν ότι η κρίση θα επιλυθεί σε σύμπλευση με καπιταλιστικές δυνάμεις. Για το ΚΚΒ, η σύμπλευση αυτή μεταφράζεται σε απώλειες όσων έχουν επιτευχθεί τα τελευταία 17 χρόνια. Ήδη έχουν υπάρξει απώλειες και έχουν συσσωρευθεί προβλήματα στα οποία αναφέρθηκε ο σ. Rodriquez χωρίς να ωραιοποιεί την κατάσταση, εστιάζοντας στον τεράστιο πληθωρισμό, τις ελλείψεις προμηθειών και τη χαμηλή αγοραστική δύναμη που έχει ο μισθός των εργαζομένων. Σημείωσε ότι είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια χώρα με τόσα πλούτη όπως η Βενεζουέλα υποφέρει από τέτοια προβλήματα, για να συμπεράνει πως μόνο η αναρχία του καπιταλισμού μπορεί να προκαλέσει αυτά τα προβλήματα.

Το σύνθημα του ΚΚΒ είναι «άμεσες λύσεις στα λαϊκά προβλήματα ενταγμένες όμως σε μια επαναστατική έξοδο από την κρίση και όχι τη συμφιλίωση με το κεφάλαιο». Σ’ αυτά τα πλαίσια, το ΚΚΒ προτείνει μια δέσμη μέτρων που θα μπλοκάρει το σαμποτάζ στην παραγωγή και διανομή προϊόντων, εθνικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της οικονομίας και των τραπεζών υπό εργατικό έλεγχο, ένα νέο φορολογικό σύστημα που θα επιβαρύνει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και μέτρα προστασίας του μισθού του εργάτη και της καταναλωτικής του δύναμη στην κατεύθυνση ενός κεντρικού οικονομικού σχεδίου βασισμένο στην κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Πολύ ενδιαφέρον ήταν και το σημείο της τοποθέτησης του για το εργατικό κίνημα. Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για το αν η εργατική τάξη έχει καταφέρει να γίνει το υποκείμενο της μπολιβαριανής διαδικασίας, απάντησε ότι «υπάρχουν πολλές αντιστάσεις να έχει η εργατική τάξη τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εργατική τάξη δεν είναι ικανή για κάτι τέτοιο μέσα από την παρέμβαση των επαναστατικών δυνάμεων». Έφερε το παράδειγμα της μάχης του ΚΚΒ για τα κοινοτικά και τα εργατικά σοσιαλιστικά συμβούλια ήδη από το 2007. Με τα πρώτα ήταν σύμφωνη η κυβέρνηση, τα προώθησε και έχουν συμβάλει πάρα πολύ στην όλη επαναστατική διαδικασία.

Τα εργατικά σοσιαλιστικά συμβούλια όμως δεν έχουν ακόμη προχωρήσει. Γι’ αυτό σημείωσε ότι δίνουν βάρος στην οργάνωση της εργατικής τάξης εκεί που μπορεί και πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσα στο εργοστάσιο. «Μέσα στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα παρεμβαίνουν από τη μια εκείνα τα ρεύματα που επιδιώκουν να περιορίζουν την εργατική τάξη στην υπεράσπιση της κυβέρνησης και των κατακτήσεων και από την άλλη εκείνα που έχοντας συνείδηση ότι η οικονομία παραμένει καπιταλιστική, δίνουν τον προσανατολισμό της μάχης για τον έλεγχο της παραγωγής».

Η γνώμη του ΚΚΒ είναι ότι η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και της αντιπολίτευσης σχετίζεται με το στρατηγικό χαρακτήρα που έχει η Βενεζουέλα και η Λατινική Αμερική για τις μεγάλες δυνάμεις και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, τόσο από πλευράς πλουτοπαραγωγικών πηγών όσο και πολιτικά. Ο κίνδυνος άμεσης παρέμβασης των ΗΠΑ είναι ορατός ειδικά μετά το Προεδρικό Διάταγμα του Ομπάμα ενάντια στη Βενεζουέλα. Η δεξιά αντιπολίτευση αποσκοπεί περισσότερο σε μια εσωτερική σύγκρουση και πραξικόπημα χωρίς την παρέμβαση των ΗΠΑ. Μέσα στην καρδιά του στρατού ακόμη εκφράζονται οι διαφορετικές τάξεις, οι διαφορετικές δυνάμεις. Σίγουρα η αναλογία δυνάμεων είναι προς όφελος των επαναστατικών δυνάμεων. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει.

Στο σημείο αυτό εξήγησε το πώς η παγκόσμια διάσταση της επίθεσης έχει επικεντρωθεί στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση και έφερε χαρακτηριστικά παραδείγματα. Μιλάνε για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Λεοπόλδου Λόπες αποκρύπτοντας ότι είναι ο κύριος υπεύθυνος για την πρόκληση βίαιων γεγονότων με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δεκάδες άνθρωποι, να κάψουν οχήματα δημοσίων συγκοινωνιών, βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια, βρεφονηπιακούς σταθμούς, σχολεία. Έφτασαν να στήνουν ενέδρες θανάτου όπου περνούσαν σύρματα ανάμεσα σε δυο κολώνες με αποτέλεσμα να αποκεφαλίζονται μοτοσικλετιστές που αντιδρούσαν στις ενέργειές τους. Επίσης, χώρες όπως πχ. η Ισπανία κατασυκοφαντούσαν τη μπολιβαριανή κυβέρνηση που χάρισε κατοικίες σε πάνω από 3.000 οικογένειες που είχαν χάσει τα σπίτια τους μετά από μια φυσική καταστροφή το 2010, τη στιγμή που στην Ισπανία γίνονταν εξώσεις 600.000 χιλιάδων οικογενειών.

Τέλος, όσον αφορά τις τελευταίες εκλογές, χωρίς να υποτιμά τη σημασία της εκλογικής ήττας θεώρησε ότι σημαντική μερίδα ψηφοφόρων ψήφισαν τιμωρητικά, στέλνοντας ένα μήνυμα στην κυβέρνηση. Αυτό το τμήμα του λαού δεν πρόκειται να ξαναψηφίσει δεξιά αν κρίνεται η ίδια η μπολιβαριανή διαδικασία. Η σύνθεση του κοινοβουλίου δεν αντικατοπτρίζει τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης. Σχετίζεται περισσότερο με τον εκλογικό νόμο που το 2010 ήταν προς όφελος του τσαβικού στρατοπέδου αλλά στις τελευταίες εκλογές ήταν προς όφελος της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Σε κάθε περίπτωση, ο Hector Rodriquez διέψευσε ότι δεν υπάρχουν δυνατότητες να ανακάμψουν οι επαναστατικές δυνάμεις και επιβεβαίωσε ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι. Η πρόταση της δεξιάς να γίνει ανακλητικό δημοψήφισμα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Γιατί από τη μια μεριά η δεξιά φαίνεται δημοκρατική, ψάχνοντας λύση μέσα στο συνταγματικό πλαίσιο. Από την άλλη θέλει να κάνει το δημοψήφισμα με τους όρους που θέλει για να έχει το αποτέλεσμα που θέλει. Και αν όχι, να παραβιάσει το σύνταγμα και να προκαλέσει πραξικόπημα. Γι’ αυτό στην πραγματικότητα δεν θέλει το δημοψήφισμα, κάτι που φαίνεται απ’ το γεγονός ότι το 60% των βουλευτών της αντιπολίτευσης δεν υπέγραψαν για το ανακλητικό δημοψήφισμα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι αφενός μέσα από εκτεταμένη νοθεία να παρουσιάζουν ότι έχει απήχηση το αίτημά τους, πλαστογραφώντας υπογραφές, βάζοντας υπογραφές νεκρών, κ.ο.κ. και αφετέρου, όταν αποκαλύπτονται οι νοθείες τους να καταγγέλλουν ότι δήθεν καταστρατηγούνται τα δικαιώματά τους καλώντας σε κινητοποιήσεις αποσταθεροποίησης. Σκοπός τους είναι να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια που υπάρχει λόγω της οικονομικής κατάστασης. Την 1η Σεπτεμβρίου βέβαια που το επιχείρησαν, ο λαός τους εμπόδισε αν και όλα τα μίντια διεθνώς έπαιξαν μόνο τις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης.

Επίσης, αναφέρθηκε στην εμπειρία του πραξικοπήματος του 2002 και τη γνώση που έχουν πλέον, ότι μόνο η λαϊκή οργάνωση και η μαχητικότητα μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της δεξιάς και του φασισμού. Εκτιμά ότι ο λαός δε θα αφήσει 17 χρόνια κατακτήσεων να περάσουν έτσι. Η δεξιά προσπαθεί να μπερδέψει και να εξαπατήσει το λαό αλλά το πρόγραμμά τους σήμερα είναι να επιστρέψουν τις εθνικοποιημένες εταιρείες στο μεγάλο κεφάλαιο και να προωθήσουν ένας σύστημα λιτότητας και προσαρμογής που θα χτυπήσει τους μισθούς ενώ ταυτόχρονα θα θυσιάσουν τα δικαιώματα, θα λειτουργήσουν δικτατορικά και θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή.

Άλλωστε, είναι οι ίδιες δυνάμεις που το ’89 δεν δίστασαν να κατεβάσουν το στρατό ενάντια σε έναν λαό που αντιστεκόταν στις επιταγές του ΔΝΤ, προκαλώντας μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές σφαγές στην ιστορία.

 

narnet.gr

Advertisements
Οκτώβριος 2016
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Kατηγορίες

Αρχείο

Ακολουθήστε με στο Twitter

Canción del Poder Popular

Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

Μαζί με 443 ακόμα followers

visitantes

Flag Counter

Στατιστικά

  • 17,129 hits

Radio sonera

RNV radio

Αρέσει σε %d bloggers: