Solidaridad_griega

Αρχική » Noticias » Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν 12 χρόνια την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα

Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν 12 χρόνια την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα

Ενα άρθρο του 2014 σάν να γράφτηκε σήμερα,τίποτε δέν έχει αλλάξει ο πόλεμος τών ΗΠΑ εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο συνεχίζεται  προσπαθώντας με κάθε μέσο να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του΄.

venezuela10

 Δέν είναι τυχαίο πώς τό τελευταίο διάστημα στό χορό έχουν μπεί και μέσα ενημέρωσης και από τήν άλλη άκρη του Ατλαντικού προσπαθώντας και αυτά να περάσουν τό ψευδές  μήνυμα πώς ο λαός στη Βενεζουέλα υποφέρει,η πείνα μαστίζει τους πολίτες προσπαθώντας μέσω  ψευδών εικόνων από άλλα κράτη να παρουσιάσουν μιά κατάσταση που  δέν υφίσταται

Οι αποκαλύψεις δεν έχουν τέλος αναφορικά με τον ρόλο του ό Λόπεζ στο να ανατρέψει τη κυβέρνηση Μαδούρο,η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδοτούσε για 12 χρόνια την αντιπολίτευση, έχουν αποκαλυφθεί οργανώσεις που συμμετείχαν στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2002

Στόχος τους ήταν πάντοτε να απαλλαγούν από τον Πρόεδρο Τσάβες και να τον αντικαταστήσουν με κάποιον της προτίμησης τους,η χρηματοδότηση της αντιπολίτευσης από τις ΗΠΑ έπαιξε σημαντικό ρόλο,μιάς και οι υποστηρικτές της διαθέτουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της χώρας

Τά Wikileaks αποκαλύπτουν πώς οι ΗΠΑ πίεζαν την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια 

Στις 28 Μαρτίου του 2008,τηλεγράφημα αναφέρει συνάντηση μεταξύ του γερουσιαστή των ΗΠΑ Ron Wyden με τον Lopez

11 Απριλίου 2008,η πρεσβεία των ΗΠA έρχεται σε επαφή με τον νομικό σύμβουλο του Lopez

@Solidaridad_griega

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά εδώ 

Μην ξεγελιέστε από αυτά που βλέπετε στις διαδηλώσεις στη Βενεζουέλα: Αυτή τη φορά, οι «κακοί» αντιδημοκράτες δε βρίσκονται στην κυβέρνηση, αλλά στην υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση.

1. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι στους δρόμους δε σημαίνει, από μόνο του, ότι είναι και στο πλευρό μας. Ζούμε στην εποχή «του διαδηλωτή» και κάθε βίαιη διαδήλωση έχει γίνει το κατεξοχήν θέαμα στα ΜΜΕ.

Στον απόηχο της Tahrir και του κινήματος Occupy, έχουμε εθιστεί στο να νιώθουμε αυτόματα συμπάθεια προς όσους βγαίνουν στους δρόμους και βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συστοιχίες των ΜΑΤ. Υπάρχει ένα βίντεο στο YouTube, που κάνει το γύρο του διαδικτύου, μιας κοπέλας από τη  Βενεζουέλα, με μια αντιπαθητική  αμερικανική προφορά της ανώτερης τάξης, που διηγείται την ιστορία της ηρωικής εξέγερσης των φοιτητών της Βενεζουέλας εναντίον μιας «παράνομης κυβέρνησης». 

Εκ πρώτης όψεως, το βίντεο -που συγκέντρωσε πάνω από 2 εκατομμύρια προβολές μέχρι τώρα- φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με την αφήγηση των παγκόσμιων εξεγέρσεων. Αλλά, όποιος ενδιαφέρεται να ψάξει λίγο τα γεγονότα και την ιστορία, θα ανακαλύψει γρήγορα ότι οι διαδηλώσεις στη Βενεζουέλα είναι κάπως διαφορετικές από το Occupy ή το φοιτητικό κίνημα της Χιλής.

2. Οι διαδηλώσεις στη Βενεζουέλα είναι (τουλάχιστον εν μέρει) ενορχηστρωμένες από την ολιγαρχία της δεξιάς.

Ας δούμε τα πραγματικά γεγονότα: πάρα πολλοί  Βενεζουελάνοι βγαίνουν στους δρόμους με δικαιολογημένα παράπονα για την εγκληματικότητα, τον υψηλό πληθωρισμό, την ανεπάρκεια τροφίμων -και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ΜΑΤ όντως  συμπεριφέρονται βίαια προς πολλούς από αυτούς τους διαδηλωτές. Κάθε βιαιότητα της αστυνομίας θα πρέπει να καταδικάζεται απερίφραστα.

Οι κάτοικοι της Βενεζουέλας θα έπρεπε να είναι ελεύθεροι να εκφράσουν δημόσια την αγανάκτησή τους, χωρίς το φόβο της καταστολής. Αλλά πρέπει να τονιστεί εν προκειμένω, ότι τουλάχιστον δύο από τις κύριες αιτιάσεις των διαδηλωτών κλιμακώθηκαν σκοπίμως από την ίδια την ολιγαρχική ελίτ: μέσω της εκτεταμένης αποθησαύρισης και λαθρεμπορίου καταναλωτικών προϊόντων (που οδηγούν σε ελλείψεις και τροφοδοτούν τον πληθωρισμό) και της μαζικής κερδοσκοπίας με την αγορά του ξένου συναλλάγματος (πιέζοντας προς τα κάτω το Μπολίβαρ και  τροφοδοτώντας περαιτέρω τον πληθωρισμό).  Είναι ακριβώς το είδος του οικονομικού πολέμου που η Χιλιανή αντιπολίτευση, με τις πλάτες των ΗΠΑ, εφάρμοσε πριν από την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1973.

Εξάλλου, παρόλο που οι διαμαρτυρίες αρχικά ξεκίνησαν ως μια φοιτητική κινητοποίηση την Ημέρα Νεολαίας της Βενεζουέλας (12 Φεβρουαρίου), από την περασμένη εβδομάδα έχουν ουσιαστικά τεθεί υπό την ηγεσία της πιο δεξιάς πτέρυγας της συμμαχίας της αντιπολίτευσης,  της Mesa de la Unidad Democrática (MUD), της οποίας ηγούνται η Μαρία Κορίνα Ματσάδο και ο Λεοπόλδο Λόπες. Με εμπρηστικό τρόπο, ο Λόπες και η Ματσάδο, πολιτικοί ηγέτες της πιο αντιδημοκρατικής παράταξης των ολιγαρχικών ελίτ, ζητούν ανοιχτά την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο και υποκινούν τη συνέχιση των  βίαιων διαδηλώσεων για να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί.

Τα τελευταία 15 χρόνια, οι άνθρωποι αυτοί επιχειρούν λυσσαλέα να αποκαταστήσουν τα ταξικά τους προνόμια με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και αν αυτό το πληρώσουν οι πολίτες. Τροφοδοτούν σκόπιμα τη βία και την κοινωνική αναταραχή, προκειμένου να απονομιμοποιήσουν και να εκδιώξουν την κυβέρνηση

3. Η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα έχει την ενεργή στήριξη των ΗΠΑ.

Ενώ δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες έχουν σχεδιαστεί από το Λευκό Οίκο ή τη CIA, είναι παγκοίνως γνωστό ότι οι κυρίαρχες ομάδες της Βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης λαμβάνουν εκατομμύρια δολάρια οικονομικής ενίσχυσης από την κυβέρνηση των ΗΠΑ καθώς και από ΜΚΟ και think tanks με έδρα τις ΗΠΑ. Το 2008, ένας ηγέτης του φοιτητικού κινήματος της Βενεζουέλας -που οργάνωνε παρόμοιες διαδηλώσεις το 2007 κατά του Τσάβες- κέρδισε το 500.000 δολαρίων Βραβείο Μίλτον Φρίντμαναπό το δεξιο-ελευθεριακό Ινστιτούτο CATO, που χρηματοδοτείται από μεγάλους εταιρικούς χορηγούς, όπως οι Αδελφοί Koch και το Ίδρυμα Ford, έχει επικεφαλής έναν «ένθερμο οπαδό» της Ayn Rand [1] και υπερασπίζεται με ιεραποστολικό ζήλο «τις αρχές της ατομικής ελευθερίας, της περιορισμένης κυβέρνησης[2], της ελεύθερης αγοράς και της ειρήνης».

Συνολικά, εκτιμάται ότι τα διάφορα προγράμματα «προσέγγισης της νεολαίας» στη Βενεζουέλα έλαβαν τουλάχιστον 45 εκατομμύρια δολάρια από Αμερικανούς χορηγούς.

Επίσης, η κυβέρνηση Ομπάμα έχει διαθέσει τουλάχιστον 5 εκατομμύρια δολάρια για την άμεση στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης μέχρι το 2014 -για να μην αναφέρουμε  τους μυστικούς δεσμούς που αναμφίβολα υπάρχουν μεταξύ της αντιπολίτευσης και της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Όλο αυτό έρχεται να προστεθεί στα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια που έχουν δοθεί στην αντιπολίτευση όλα αυτά τα χρόνια. Δεν εκπλήσσει το γεγονός, ενδεχομένως, διότι η Βενεζουέλα κάθεται πάνω στα μεγαλύτερα  γνωστά αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, πολύ κοντά στις ΗΠΑ.

 

4. Τα δημοκρατικά διαπιστευτήρια της κυβέρνησης Μαδούρο δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση.

 Η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση, η οποία απροκάλυπτα πλέον ζητά τη salida (έξοδο) του Μαδούρο, θεωρεί την κυβέρνησή του “παράνομη”. Αυτό είναι παράλογο, διότι ακόμη και αν κρίνουμε από τα περιορισμένα πρότυπα της φιλελεύθερης συνταγματικής διακυβέρνησης, η δημοκρατική νομιμότητα της διοίκησης  Μαδούρο είναι απαράμιλλη. Σε 15 χρόνια, το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει κερδίσει 18 εκλογικές αναμετρήσεις  και έχασε μόνο μία. Το εκλογικό σύστημα της Βενεζουέλας έχειχαρακτηριστεί από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ -ο οποίος έχει παραστεί ως παρατηρητής σε εκλογές σε 92 διαφορετικές χώρες, σε όλες τις ηπείρους- ως «το καλύτερο σύστημα στον κόσμο».

Τον Δεκέμβριο του 2013, η κυβέρνηση κέρδισε το 76% του συνόλου των τοπικών κοινοτήτων στις ενδιάμεσες εκλογές  και νίκησε αποφασιστικά την αντιπολίτευση, που κατέβηκε με επικεφαλής το «μετριοπαθή»  Ενρίκε Καπρίλες, με πάνω από 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμη περισσότερο, η κυβέρνηση συνεργάζεται στενά με τα λαϊκά κινήματα με στόχο τη δημιουργία ενός από τα πιο ζωντανά πειράματα άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας στον κόσμο, δίνοντας ζωή σε χιλιάδες δημοτικά συμβούλια, εκατοντάδες κοινότητες και δεκάδες χιλιάδες αυτοδιαχειριζόμενους συνεταιρισμούς. Σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο η συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική και την οικονομία δεν ενθαρρύνεται τόσο ενεργά από το κράτος, όπως στη Βενεζουέλα.

 

5. Η δεξιά αντιπολίτευση είναι τελείως αντιδημοκρατική

. Οι πραγματικά επικίνδυνες δυνάμεις στη Βενεζουέλα, αυτή τη στιγμή, δεν είναι μέσα στην «παράνομη κυβέρνηση» αλλά στην τελείως αντιδημοκρατική δεξιά πτέρυγα της αντιπολίτευσης. Μια γρήγορη ματιά στους δύο ηγέτες της αντιπολίτευσης -Μαρία Κορίνα Ματσάδο και Λεοπόλδο Λόπες- είναι αρκετά αποκαλυπτική. Ήταν από τους πρώτους που υπέγραψαν το διαβόητο διάταγμα Καρμόνα [3],  το 2002, που διέλυσε προσωρινά την κυβέρνηση Τσάβες, μετά από μια απόπειρα πραξικοπήματος από την ολιγαρχική ελίτ και ακροδεξιά στοιχεία του στρατού. Ο Λόπες, εντωμεταξύ, ενορχήστρωσε τις βίαιες συγκρούσεις μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο,  που οδήγησαν σε δεκάδες θανάτους και έδωσαν το άλλοθι για το πραξικόπημα. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος, ο Λόπες συμμετείχε και προσωπικά στην αντισυνταγματική  σύλληψη (δηλαδή απαγωγή) του υπουργού Εσωτερικών Ραμόν Ροντρίγκες Τσασίν.

Όταν οι νομιμόφρονες του στρατού και τα κινήματα αποκατέστησαν τον Πρόεδρο, ο Τσάβες αποφάσισε να μην εκδικηθεί και επέτρεψε στους συνωμότες να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η Ματσάδο προχώρησε στην ίδρυση της Súmate, μιας «ΜΚΟ» που χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Κληροδότημα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy) στην Ουάσιγκτον (όπου την καλωσόρισε προσωπικά ο Πρόεδρος Μπους), που διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στο αποτυχημένο δημοψήφισμα, με το οποίο και πάλι επιχειρήθηκε να εκδιωχθεί ο Τσάβες, δύο χρόνια μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα. Ο Λόπες παρέμεινε δήμαρχος του Τσακάο, της πλουσιότερης περιοχής του Καράκας, πριν  διωχθεί από την κυβέρνηση για διαφθορά το 2006. Το 2007, αποκαλύφθηκε βίντεο, στο οποίο ο Λόπες εμφανιζόταν να σχεδιάζει μια νέα πολιτική κρίση, προκαλώντας κοινωνική αστάθεια. Είναι πραγματικά τόσο τραβηγμένο να τον υποψιάζεται κανείς για συμμετοχή σε μια ακόμη απόπειρα αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης με βίαια και αντιδημοκρατικά μέσα;

6. Οι διαδηλώσεις του 2014 μοιάζουν με επανάληψη όσων προηγήθηκαν του πραξικοπήματος του 2002.

Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν κάποιες ανησυχητικές  ιστορικές αναλογίες μεταξύ του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2002 και της σημερινής κρίσης στη Βενεζουέλα: ηγετικά στελέχη της -χρηματοδοτούμενης από τις ΗΠΑ- αντιπολίτευσης προκαλούν σκόπιμα κοινωνική αναταραχή, προσβλέποντας στην πλήρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης, εξαιτίας της βίας στους δρόμους, ώστε να πάρει την εξουσία η δεξιά. Για άλλη μια φορά, η ολιγαρχική ελίτ προσπαθεί να επιτύχει με  αντιδημοκρατικά μέσα ό, τι δεν κατάφερε με ειρηνικά: την αποπομπή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και την ακύρωση της Μπολιβαριανής Επανάστασης και του ριζοσπαστικού της πειράματος για άμεση δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη και εργατικό έλεγχο.

Όλα αυτά δείχνουν με σαφήνεια την απόγνωση της αντιπολίτευσης: πρώτα επιχείρησαν  στρατιωτικό πραξικόπημα. Όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησαν να ρίξουν την κυβέρνηση  μέσω μιας απεργίας του πετρελαίου. Όταν αυτό απέτυχε, επιδίωξαν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανάκλησης, χωρίς καμιά επιτυχία. Μετά ξέμειναν από ιδέες και απλά  μποϊκοτάρισαν τις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση, χωρίς κανέναν απολύτως βάσιμο λόγο. Το 2007 δοκίμασαν την τύχη τους σε μια φοιτητική εξέγερση. Στη συνέχεια και μετά τη νίκη του Μαδούρο στις περσινές εκλογές, ο Καπρίλες συνέχισε να ζητάει επανακαταμέτρηση των ψήφων και να αρνείται να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών, ακόμα και όταν ήταν σαφές σε όλους -και στους ανεξάρτητους παρατηρητές- ότι είχε χάσει.

Τέλος, μετά την  ταπεινωτική ήττα του Καπρίλες στις δημοτικές εκλογές του Δεκεμβρίου, το δεξιό κόμμα της αντιπολίτευσης αποφάσισε να εγκαταλείψει την εκλογική οδό και να επιστρέψει στην  παλιομοδίτικη τακτική του 2002, αυτήν της προετοιμασίας πραξικοπήματος. Όπως και πριν, αυτοί οι αντιδημοκρατικοί ελιγμοί μπορεί να καταλήξουν μπούμερανγκ για τη δεξιά, συσπειρώνοντας τα λαϊκά κινήματα στο πλευρό της κυβέρνησης και την ενισχύοντας περαιτέρω τη θέση του Μαδούρο στο εσωτερικό του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος.

 

7. Το πρόβλημα είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Ένα καίριο σημείο: ο λόγος που τόσο λίγοι άνθρωποι φαίνεται να γνωρίζουν κάτι από τα παραπάνω είναι απλά και μόνο επειδή δεν υπάρχει σχεδόν κανένα αντικειμενικό ρεπορτάζ και επειδή πολλοί άνθρωποι είναι αρκετά αφελείς, ώστε να πιστεύουν αβασάνιστα οτιδήποτε διαβάζουν στο Twitter ή στο Facebook. Όταν πρόκειται για τη Βενεζουέλα, ειδικότερα, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης -μαζί και ο αγαπημένος «προοδευτικός» Guardian- κάνουν τόσο χυδαία παραπληροφόρηση που έχουν καταντήσει το όνειδος του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα είναι τόσο βουτηγμένα στα ψεύδη και την προπαγάνδα, που οι μελετητές των μέσων ενημέρωσης θα πρέπει να αναθεωρήσουν στα σοβαρά τις μετά το 2011 θεωρίες τους για τη συμβολή του Facebook και του Twitter στον εκδημοκρατισμό.

Τα διεθνή μέσα αρέσκονται να μιλούν για τον ασφυκτικό έλεγχο του Τσάβες και του Μαδούρο πάνω στα μέσα ενημέρωσης και τη λογοκρισία που ασκούν στο δημόσιο διάλογο, αλλά αποδεικνύεται ότι, όπως και στη Δύση, τα μέσα ενημέρωσης της Βενεζουέλας είναι σε συντριπτικό ποσοστό ιδιωτικά, με ιδιοκτήτες τις πλουσιότερες επιχειρηματικές ελίτ της χώρας. Το 2012, το BBC σημείωνε ότι μόνο το 4,58%των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών  σταθμών της χώρας ανήκουν στην πραγματικότητα στο κράτος.

Οι τρεις εθνικές εφημερίδες -El Universal,  El Nacional και Ultimos Noticias, που αντιπροσωπεύουν το 90% του αναγνωστικού κοινού της χώρας- είναι όλες αντικυβερνητικές. Από τα τέσσερα κύρια εθνικά τηλεοπτικά κανάλια, τα τρία -Venevision, Globovision και Televen, που επίσης  αντιπροσωπεύουν το 90% του κοινού- είναι ευθυγραμμισμένα με την αντιπολίτευση.  Τα διεθνή μέσα (μαζί με τους διαχειριστές των σημαντικών ιστοσελίδων των κοινωνικών κινημάτων στο Facebook και το Twitter) απλά αναπαράγουν την αφήγηση της δεξιάς, όπως την ακούν από τα επιχειρηματικά ΜΜΕ της Βενεζουέλας, χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση.

8. Η Βενεζουέλα αποτελεί πρόκληση για τις ΗΠΑ και την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της. 

Η εγγενής προκατάληψη των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης είναι ένας από τους κύριους  λόγους για τους οποίους δεν βρίσκει κανείς πουθενά να διαβάσει ότι η ανισότητα των εισοδημάτων στη Βενεζουέλα -κάποτε μία από τις υψηλότερες στη Λατινική Αμερική- έχει φτάσει να είναι η  χαμηλότερη της ηπείρου, ενώ η συλλογική ανάπτυξη και τα αναδιανεμητικά κοινωνικά προγράμματα έχουν κατεβάσει το ποσοστό της φτώχειας στο μισό και έχουν μειώσει την ακραία φτώχεια, από ένα τρομακτικό 70% το 2002. Ο αναλφαβητισμός εξαλείφθηκε και τεράστιες βελτιώσεις έγιναν στον τομέα της υγείας, της στέγασης και της εκπαίδευσης. 

Μόνο κάποιοι δείκτες κοινωνικής προόδου: η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε περισσότερο από το ένα τρίτο. Ο αριθμός των δικαιούχων κοινωνικής ασφάλισης  υπερδιπλασιάστηκε. Ο αριθμός των γιατρών πρωτοβάθμιας περίθαλψης στο δημόσιο τομέα αυξήθηκε 12 φορές στο διάστημα 1999-2007, παρέχοντας υγειονομική περίθαλψη σε εκατομμύρια κατοίκων της Βενεζουέλας, οι οποίοι προηγουμένως δεν είχαν πρόσβαση σ’ αυτήν. Και τα ποσοστά φοίτησης στα σχολεία υπερδιπλασιάστηκαν από το 1999-2008.

Αυτό είναι το «επαχθές καθεστώς» που ελπίζει να ανατρέψει η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ δεξιά αντιπολίτευση. Στην πραγματικότητα, είναι ένα πείραμα δημοκρατικού σοσιαλισμού που επιδιώκει να οικοδομήσει τη λαϊκή εξουσία μέσω άμεσων δημοκρατικών θεσμών, όπως συμβούλια, κοινότητες και συνεταιρισμοί. Φυσικά, αυτή η διαδικασία έχει τις εσωτερικές της αντιφάσεις και χαρακτηρίζεται από σημαντικές ελλείψεις. Δεν είμαι οπαδός του Τσάβες και δεν έχω αυταπάτες ότι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της Βενεζουέλας, η βία στις πόλεις και η προβληματική οικονομία αποτελούν κατά κάποιο τρόπο μια σοσιαλιστική  ουτοπία. Αλλά είναι σαφές ότι εδώ υπάρχει κάτι που οι ΗΠΑ και οι ελίτ της Βενεζουέλας δεν ανέχονται: ένα δημοφιλές καθεστώς αμφισβητεί την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και χτίζει τους δικούς του θεσμούς κοινοτικής οργάνωσης, η οποία μπορεί μια μέρα να έρθει να συμπληρώσει ή ακόμα και να αντικαταστήσει το αστικό κράτος.

Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και αν η δεξιά ξανακερδίσει ποτέ την εξουσία, πάλι θα είναι αντιμέτωπη με μια πανίσχυρη  δημοφιλή αντι-εξουσία στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας. Ελευθεριακοί σοσιαλιστές  και αυτόνομα κινήματα σε άλλες χώρες δεν πρέπει να απορρίψουν αυτές τις σημαντικές  προόδους, αλλά να σταθούν πλάι στα λαϊκά κινήματα της Βενεζουέλας, σ’ αυτή την προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στην αντιδημοκρατική  επίθεση από τις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ελίτ. Και δεν χάνουν το δικαίωμα να παραμένουν έντονα επικριτικοί απέναντι σε όλες τις μορφές αστυνομικής βίας και κρατικής καταστολής κατά των διαδηλωτών στο όνομα της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Ενώ η αριστερά της Βενεζουέλας έχει κάνει κάποιες σημαντικές κοινωνικές προόδους, αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι πρέπει να επαινούμε άκριτα την κυβέρνηση Μαδούρο ή τον τσαβισμό γενικότερα (για περισσότερες πληροφορίες πάνω σ’ αυτό, δείτε το δοκίμιο για τις αντιφάσεις της κληρονομιάς του Τσάβες» που έγραψα μετά το θάνατό του). Οπωσδήποτε, όμως, σημαίνει ότι εμείς -ως ακτιβιστές, δημοσιογράφοι και διοργανωτές- θα πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε ένα σοβαρό έλεγχο στα γεγονότα και να μην αναμασούμε απερίσκεπτα τη ρηχή προπαγάνδα που μας ταΐζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε μέρα.

 Εδώ είναι μερικές αξιόπιστες εναλλακτικές πηγές για να ρίξετε μια ματιά: Popular ResistanceDemocracy NowVenezuela AnalysisZNetUpside Down WorldCEPR.

La lucha sigue!

—–
[1] Άιν Ραντ: Αμερικανίδα  μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, θεατρική συγγραφέας και σεναριογράφος. Είναι γνωστή για την ανάπτυξη ενός φιλοσοφικού συστήματος που ονομάζεται Αντικειμενισμός. Ο αντικειμενισμός έχει τις ρίζες του στην πεποίθηση ότι το ορθολογικό προσωπικό συμφέρον είναι η μόνη αληθινή ηθική. Σύμφωνα με τη Ραντ, «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “το δικαίωμα στην εργασία”-υπάρχει μόνο το δικαίωμα του ελεύθερου εμπορίου, δηλαδή: το δικαίωμα ενός ανθρώπου να αποκτήσει δουλειά, εάν κάποιος άλλος άνθρωπος επιλέξει να τον προσλάβει. Δεν υπάρχει “δικαίωμα στη στέγη”, μόνο το δικαίωμα του ελεύθερου εμπορίου: το δικαίωμα να χτίσει ένα σπίτι ή να το αγοράσει. Δεν υπάρχουν “δικαιώματα σε δίκαιη αμοιβή ή δίκαιη τιμή” αν κανείς δεν επιλέξει να την πληρώσει, να προσλάβει έναν άνθρωπο ή να αγοράσει το προϊόν του». [“Δικαιώματα του Ανθρώπου”, “Η Αρετή του Εγωισμού»].

[2] Σε μια περιορισμένη κυβέρνηση, η εξουσία της κυβέρνησης να παρεμβαίνει στην άσκηση των ατομικών ελευθεριών περιορίζεται από το νόμο, συνήθως σε ένα γραπτό σύνταγμα. Η θεωρία αυτή έρχεται σε αντίθεση με το ιδανικό ότι η κυβέρνηση πρέπει να παρεμβαίνει για την προώθηση της ισότητας και των ευκαιριών μέσω της ρύθμισης της ιδιοκτησίας και της αναδιανομής του πλούτου.

[3] Πέδρο Καρμόνα, τέως πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Εμπορικών Επιμελητηρίων της Βενεζουέλας, προοριζόταν για αντικαταστάτης του Τσάβες κατά το πραξικόπημα.

x-pressed.org

Advertisements
Αύγουστος 2016
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Kατηγορίες

Αρχείο

Ακολουθήστε με στο Twitter

Canción del Poder Popular

Πληκτρολογήστε το email σας για να ακολουθήσετε αυτό το blog και να λαμβάνετε ειδοποιήσεις για νέες δημοσιεύσεις μέσω email.

Μαζί με 402 ακόμα followers

visitantes

Flag Counter

Στατιστικά

  • 14,297 hits

Radio sonera

RNV radio

Αρέσει σε %d bloggers: