Η ήττα του Αλμάγκρο στη Γενική Συνέλευση του ΟΑΚ

delcy-rodriguez
Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ) ενέκρινε την προηγούμενη Τετάρτη αίτημα της Βενεζουέλας, να γίνει σύσταση στον Γενικό Γραμματέα του οργανισμού, Λουίς Αλμάγκρο, να σέβεται τους θεσμούς της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας.
Η πρόταση εγκρίθηκε με 19 ψήφους υπέρ, 12 κατά, 2 λευκά και 1 αποχή κατά τη διάρκεια της 46ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΑΚ, που ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου και ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 15 Ιουνίου στο Σάντο Ντομίνγκο, πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας. 

Η 46η Γενική Συνέλευση του ΟΑΚ για τρεις ημέρες συγκέντρωσε τους υπουργούς εξωτερικών και τους πρέσβεις όλων των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, μαζί με τους ομολόγους τους των ΗΠΑ και του Καναδά.
 
Το άρθρο του δημοσιογράφου Juan Manuel Karg στην ιστοσελίδα της κρατικής τηλεόρασης της Βενεζουέλας (vtv.gov.ve) εστιάζει σε πέντε σημεία που ερμηνεύουν τις αποφάσεις της συνόδου του ΟΑΚ και τον αντίκτυπο αυτών για τους επόμενους μήνες.

 

1) Ο οικοδεσπότης πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας, Ντανίλο Μεδίνα, πρόσφατα επανεκλεγείς στο αξίωμα του, αξίωσε ο οργανισμός να ζητήσει συγγνώμη για την εισβολή των ΗΠΑ στη χώρα του το 1965. Επίσης, ζήτησε το διάλογο στη Βενεζουέλα να τον εγγυηθεί ο οργανισμός UNASUR (Ένωση Κρατών Νοτίου Αμερικής), αντί του ΟΑΚ που επηρεάζεται από τις ΗΠΑ.

2) Η απάντηση σε αυστηρό τόνο της Υπ.Εξ. της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκες, στον ομόλογό της των ΗΠΑ, Τζον Κέρι. Ο Κέρι προσπάθησε να «σπάσει τον πάγο» για να υποστηρίξει τις γνωστές θέσεις της χώρας του στα ζητήματα της Βενεζουέλας, αλλά η Ροντρίγκες του υπενθύμισε την υπόθεση του Όσκαρ Λόπες Ριβέρα, πορτορικάνου αγωνιστή που κρατείται 35 χρόνια σε φυλακές των ΗΠΑ εξαιτίας του αγώνα του για την ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο. Οι δύο υπουργοί είχαν λίγο πριν τη σύνοδο κατ’ ιδίαν συνάντηση, η οποία πιθανότατα θα επαναληφθεί προσεχώς.  
3) Ο γραμματέας του οργανισμού Λουίς Αλμάγκρο, για άλλη μια φορά στην ομιλία του δεν κράτησε τα προσχήματα μεροληπτώντας υπέρ της μίας πλευράς, σε σημείο ώστε η αντιπροσωπεία της Νικαράγουας να του ζητήσει να πάρει πίσω τις θέσεις του. Επικράτησε όμως η πρόταση της αντιπροσωπείας της Βενεζουέλας, με ψήφους 19 υπέρ και 12 κατά, να τεθεί υπόψιν του Διαρκούς Συμβουλίου του ΟΑΚ η στάση του Αλμάγκρο. Επίσης, η Βενεζουέλα πέτυχε να οριστεί για τις 21 Ιουνίου συνάντηση του Διαρκούς Συμβουλίου με τους πρώην προέδρους Θαπατέρο, Τορίχος και Φερνάντες, που έχει προσκαλέσει ηUNASUR για να μεσολαβήσουν στο διάλογο μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων της Βενεζουέλας.
Τα δύο αυτά γεγονότα αποτελούν σαφείς ήττες του ουρουγουανού γραμματέα του οργανισμού.
4) Τα μπλοκ χωρών-μελών της ALBA και της CARICOM (Κοινότητα Καραϊβικής) εμφανίστηκαν στη σύνοδο συμπαγή, υπέρ της Βενεζουέλας φυσικά. Αυτό φάνηκε τόσο στις ομιλίες των εκπροσώπων Νικαράγουας, Βενεζουέλας, Βολιβίας και Εκουαδόρ, όσο και στη στάση των χωρών της Καραϊβικής, όπως είχε διαφανεί και πριν μερικές βδομάδες σε σύνοδο των -νησιωτικών στην πλειοψηφία τους- κρατών στην Αβάνα. Η ενότητα Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής ενισχύεται επίσης από τη σταθερότητα του οικονομικού μπλοκ της Petrocaribe. Τα παραπάνω έχουν ιδιάζουσα σημασία, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη την μερική αλλαγή συσχετισμών δυνάμεων στην περιοχή, εξαιτίας της αλλαγής κυβερνήσεων σε Αργεντινή και Βραζιλία και της συρρίκνωσης της MERCOSUR, λόγω της αποχώρησης της Αργεντινής που έχει εξαγγελθεί από τον Μαουρίσιο Μάκρι.
5) Ποιο είναι το μέλλον του ΟΑΚ; Ιστορικά, ο οργανισμός με έδρα την Ουάσινγκτον είχε πάντα χαρακτηριστικό την ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ. Αυτό φάνηκε πιο εμφατικά με την αποβολή της Κούβας το 1962, λόγω της ιδεολογικής της κατεύθυνσης, και από την εισβολή στη Δομινικανή Δημοκρατία το 1965. Πιο πρόσφατα, η ίδρυση της CELAC (Κοινότητα Κρατών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής), πρόσφερε ένα χώρο όπου οι 33 χώρες της περιοχής μπορούν να συζητούν τα ζητήματα τους χωρίς εξωτερικές επιρροές. Παράλληλα λειτουργούσε και ο ΟΑΚ, με στάσεις που αντανακλούσαν περισσότερο την προοπτική των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Πρόσφατα, η κατακριτέα στάση του Αλμάγκρο προκάλεσε διχασμό στον οργανισμό και δημιούργησε ερωτηματικά σχετικά με το ρόλο που μπορεί να παίξει μέσα στα επόμενα χρόνια. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Έβο Μοράλες, προέδρου της Βολιβίας, προ λόγων ημερών, ότι η χώρα του ενδέχεται να αποχωρήσει από τον ΟΑΚ αν αυτός συνεχίσει την παρεμβατική πολιτική του. Γι’ αυτό τα όργανα του ΟΑΚ θα έπρεπε να λάβουν σοβαρά υπόψη τη δυσαρέσκεια που έχει προκαλέσει ο οργανισμός τους και ιδιαίτερα η στάση του Γενικού Γραμματέα του.
Σχόλιο Prensa Rebelde
Η στήριξη των περισσότερων χωρών-μελών του ΟΑΚ προς την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, παρά το αμαρτωλό παρελθόν ενός οργανισμού που έχει χαρακτηριστεί και «Υπουργείο Αποικιών» των ΗΠΑ, δείχνει ότι η λατινοαμερικάνικη ενότητα παραμένει ισχυρή, ακόμα και μετά την αλλαγή κυβερνήσεων σε Αργεντινή και Βραζιλία και με δεδομένα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βενεζουέλα. Δείχνει επίσης ότι η πολιτική κληρονομιά που άφησε αρχικά η Κουβανική Επανάσταση και αργότερα ο Τσάβες, για την ενότητα της υπο-ηπείρου, παραμένει ζωντανή και έχει γερά θεμέλια.
Απέναντι σ’ αυτό, το μόνο χαρτί που είχαν -μέχρι στιγμής- οι ΗΠΑ ήταν να βασιστούν σε «καλοθελητές» τύπου Αλμάγκρο, ενός πρώην στελέχους του Frente Amplio της Ουρουγουάης που είχε λάβει μεταξύ άλλων και τη στήριξη του Πέπε Μουχίκα για να ανέλθει στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του ΟΑΚ.

Σχετική ανάρτηση

Derrota de Almagro en la Asamblea General de la OEA

La Organización de Estados Americanos (OEA) aprobó este miércoles una solicitud de Venezuela de que su secretario general, Luis Almagro, respete la institucionalidad del país bolivariano. La propuesta fue aprobada con 19 votos a favor, 12 en contra, dos abstenciones y una ausencia durante la 46 Asamblea General de la OEA, que inició el 13 de junio y concluyó este miércoles en Santo Domingo, capital de República Dominicana.

Llegó a su fin la 46 Asamblea General de la Organización de Estados Americanos, que durante tres días reunió a cancilleres y embajadores de todos los países de América Latina y el Caribe junto a EEUU y Canadá.

Este artículo propone cinco puntos para comprender lo que dejó la cumbre, y las posibles repercusiones que la misma tenga en los próximos meses:

a) Danilo Medina reivindicó a República Dominicana durante un importante discurso inaugural

El presidente anfitrión, aplomado pero con mucha firmeza, dijo las cosas con claridad: “la OEA debe pedir perdón” tras lo que fuera la invasión norteamericana de 1965, legitimada por este organismo. Este discurso, en el cual además Medina pidió que sea Unasur quien garantice el diálogo en Venezuela, marcó la pauta de lo que sucedería en los días posteriores. Fue apenas un mes después de una contundente votación que reeligió al presidente dominicano, desmintiendo -al menos parcialmente, sobre todo tomando en cuenta la realidad centroamericana- el “fin de ciclo” continental.

b) EEUU buscó embestir a Venezuela, pero encontró un freno en el discurso de Delcy Rodríguez

La intención de Kerry fue “romper el hielo”, interviniendo en primer lugar, buscando luego adhesiones a su posición sobre Venezuela. No esperaba una respuesta tan rápida de la canciller venezolana, quien pidió la palabra al instante, tal como había hecho en Asunción, Paraguay, en diciembre pasado durante la Cumbre del Mercosur (en aquel entonces, respondiendo a Mauricio Macri). Allí, Rodríguez recordó a López Rivera, el puertorriqueño que aún permanece detenido por pedir la independencia de su país y reclamó respeto por la soberanía venezolana.

Esto sucedió apenas horas antes de la reunión de ambos cancilleres, donde Kerry y Rodríguez, ya en otro tono, intercambiaron opiniones sobre la situación de Venezuela y acordaron avanzar hacia una regularización diplomática entre ambas naciones, previendo una próxima reunión -a corto plazo- en base a este tema.

c) Almagro volvió a quedar deslegitimado en su papel de Secretario General

El Secretario General no evitó la tentación. Se puso -nuevamente- a favor de una de las partes en el tema venezolano. Así, dejó de lado cualquier equidistancia, signo que debería marcar la mirada de un Secretario General de una organización. Nicaragua llegó a plantear la posibilidad de apartarlo por estas posiciones, con un potente discurso en la plenaria del primer día.

Además, Almagro también fue derrotado cuando Venezuela impuso una reunión para el día 21 de junio, junto al Consejo Permanente de OEA, con los ex presidentes convocados por Unasur para actuar en el diálogo venezolano (Zapatero, Torrijos y Fernández). Pero faltaba más: en el último día de la Asamblea General, la propuesta de Rodríguez de elevar al Consejo Permanente un debate sobre la actuación del Secretario General ganó 19 a 12, erosionando aún más la capacidad de respuesta del ex Frente Amplio. Muy pocos países ensayaron una defensa del Secretario General durante la cumbre, lo que ilustra la soledad en la cual el uruguayo se encuentra. Deberá pensar, fríamente, los pasos a seguir luego de varias derrotas de forma consecutiva.

d) El ALBA y los países de Caricom volvieron a mostrarse como bloques sólidos

Hubo unidad en los discursos de Nicaragua, Venezuela, Bolivia y Ecuador y los países de Caricom. En ese sentido, la reunión de la Asociación de Estados del Caribe, realizada semanas atrás en La Habana, Cuba, sirvió de antecedente importante para esta cumbre, unificando una posición en relación al tema Venezuela, OEA y Unasur.

También la solidez que presentra PetroCaribe se reflejó en la Asamblea General de la OEA, dándole vigorosidad a la unidad latinoamericana y caribeña. Esto toma mayor relevancia ante el cambio de gobierno en Argentina y Brasil, que provoca una modificación parcial de la correlación de fuerzas en la región, y cierto amesetamiento en instancias como el Mercosur.

e) ¿Cuál es el futuro de la OEA?

La Organización de Estados Americanos, desde sus inicios, tuvo como característica peculiar la fuerte presencia de EEUU. Su sede en Washington es un reflejo de eso: la OEA fue pensada como el instrumento de vinculación (¿o dominación?) con América Latina y el Caribe. Además, la expulsión de Cuba (1962) por su filiación ideológica y la propia invasión a Dominicana, tres años después, grafican el historial de esta organización.

En ese sentido, la promisoria aparición de la CELAC abrió un importante espacio donde los 33 países de América Latina y el Caribe comenzaron a debatir sus realidades sin injerencias externas. Sin embargo, la OEA siguió funcionando, intentando tomar postura sobre temas candentes e importantes desde la perspectiva de los EEUU. La errática actuación de Almagro desde su elección al frente de la Secretaría General abre un momento de convulsiones dentro de la OEA, donde América Latina y el Caribe deberá preguntarse que es lo que puede aportar esta organización en los próximos años.

Sobre el tema opinó días atrás Evo Morales Ayma, presidente de Bolivia, quien advirtió que, de continuar la política injerencista de parte de sus autoridades, su país podría abandonar el organismo. Lejos de tomar su consideración como mera retórica, las autoridades de la OEA deberán tomar nota del descontento que hay en relación a este organismo y a la actuación de su actual Secretario General.

(Tomado de Venezolana de Televisión)

Advertisements

One comment

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.